Sa gitna ng karangyaan, madalas ay nakakalimutan natin na ang tunay na kaligayahan ay hindi nabibili ng salapi. Minsan, ang mga taong may pinakamaraming ari-arian ay sila pa ang may pinakamalungkot na puso at pinaka-mahinang espiritu. Ito ang kuwento ni Don Manuel, isang bilyonaryong negosyante na tila nasa kanya na ang lahat, ngunit sa isang iglap ay nawalan ng kakayahang igalaw ang kanyang katawan. Sa kanyang pinakamadilim na sandali, isang hindi inaasahang tagapagligtas ang dumating—isang batang lansangan na may dalang kakaibang “gamot” na magpapabago sa kanyang pananaw sa buhay at maging sa kanyang pisikal na kalagayan.

Si Don Manuel ay kilala bilang isang striktong boss at mailap na tao. Ang kanyang buhay ay umiikot lamang sa mga numero, kontrata, at pagpapalago ng kanyang imperyo. Ngunit ang lahat ng ito ay gumuho nang siya ay ma-stroke at tuluyang maging paralisado mula leeg pababa. Sa kabila ng pinakamagagaling na doktor at pinakamamahal na gamot, walang pagbabago sa kanyang kondisyon. Araw-araw ay nakaupo lamang siya sa kanyang wheelchair sa balkonahe ng kanyang mansyon, nakatingin sa malayo at naghihintay na lamang ng kanyang katapusan. Ang kanyang mga kamag-anak ay abala sa pag-aagawan ng kanyang mamanahin, at ramdam ni Don Manuel na wala nang nagmamahal sa kanya nang tunay.

Isang hapon, habang siya ay nag-iisa sa balkonahe, isang maliit na bata ang pumasok sa kanyang bakuran. Ang batang ito ay si Totoy, isang batang lansangan na madalas makita sa labas ng mansyon. Sa halip na matakot sa masungit na mukha ni Don Manuel, lumapit si Totoy nang may ngiti. Nakita ng bata ang nakahandang pagkain sa tabi ni Don Manuel na hindi man lang nagalaw. Alam ni Totoy na hindi makakain nang mag-isa ang matanda.

“Lolo, bakit hindi niyo kinakain ang masarap na pagkain na ito?” tanong ni Totoy. Hindi sumagot si Don Manuel dahil sa sobrang pait na nararamdaman. Ngunit hindi sumuko ang bata. May kinuha si Totoy mula sa kanyang bulsa—isang piraso ng “tira-tira” o yung murang kendi na nabibili sa kanto, na balot pa sa maruming plastic.

“Lolo, sabi ng nanay ko, gagaling ka daw sa tira-tira na ito. Ito ang pinakamasarap na gamot sa mundo kasi galing ito sa puso,” sabi ng bata nang may buong katapatan. Napatingin si Don Manuel sa bata. Sa isip niya, nakakatawa ang ideya na ang isang murang kendi ay makakagamot sa sakit na hindi mapagaling ng milyon-milyong piso. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, tumawa nang mahina si Don Manuel. Ang tawang iyon ay naging simula ng isang himala.

Sinubukan ni Totoy na isubo ang kendi sa matanda. Habang ninanamnam ni Don Manuel ang tamis ng tira-tira, naramdaman niya ang isang init na dumadaloy sa kanyang katawan. Hindi ito magic na gamot, kundi ang init ng tunay na pagkalinga na matagal na niyang hindi nararamdaman mula sa kanyang pamilya. Araw-araw ay bumabalik si Totoy. Kinukwentuhan niya ang matanda tungkol sa buhay sa labas, tungkol sa mga simpleng bagay na nagpapasaya sa kanya, at laging may baon na tira-tira para kay “Lolo.”

Dahil sa siglang dala ni Totoy, nagkaroon ng determinasyon si Don Manuel na lumaban. Sinimulan niyang gawin ang kanyang physical therapy nang may ngiti. Ang mga doktor ay nagulat dahil ang matandang dati ay ayaw nang gumalaw ay unti-unti nang nakakapagtaas ng kanyang kamay. Ang bawat maliit na paggalaw ay ipinagdiriwang nila ni Totoy sa pamamagitan ng pagkain ng kendi. Narealize ni Don Manuel na ang kanyang pagkaparalisado ay hindi lang sa katawan, kundi pati na rin sa kanyang emosyon bago pa man siya magkasakit.

Lumipas ang mga buwan at isang araw, sa gitna ng pagtitipon ng kanyang pamilya na nag-uusap tungkol sa kanyang mga ari-arian, tumayo si Don Manuel mula sa kanyang wheelchair. Ang lahat ay natigilan at napuno ng takot ang mga mukha ng mga nag-aabang sa kanyang kamatayan. Naglakad si Don Manuel patungo sa pinto kung saan naghihintay si Totoy. Doon niya ipinahayag ang kanyang bagong desisyon: gagawa siya ng isang pundasyon para sa mga batang lansangan at si Totoy ang ituturing niyang tunay na tagapagmana ng kanyang mga prinsipyo.

Ang kuwentong ito ay nagpapaalala sa atin na ang pinakamabisang gamot ay hindi laging matatagpuan sa botika. Minsan, ito ay nasa anyo ng isang bata na may busilak na puso, isang tawa na nagpapanumbalik ng sigla, at isang simpleng “tira-tira” na nagpapaalala sa atin kung gaano katamis ang mabuhay kapag may nagmamahal sa iyo. Mula sa pagiging paralisado sa lungkot, si Don Manuel ay naging simbolo ng pag-asa, lahat dahil sa isang batang hindi tumingin sa kanyang yaman, kundi sa kanyang pangangailangan ng kalinga.