Sa paanan ng isang masukal na bundok na kung tawagin ay “Gubat ng Lagim,” may nakatira na isang babaeng nagngangalang Elena. Si Elena ay nasa kwarenta anyos, namumuhay nang mag-isa sa isang maliit na kubo, at nabubuhay sa pamamagitan ng pagtatanim ng gulay at pangunguha ng prutas. Ang mga tao sa baryo sa ibaba ay ilag sa kanya. Ang tawag nila sa kanya ay “albularyo” o minsan ay “baliw” dahil mas gusto pa raw nitong kausapin ang mga puno at ibon kaysa sa mga tao. Ang totoo, si Elena ay may malalim na sugat sa puso. Naulila siya nang maaga at niloko ng mga kamag-anak na kumuha ng kanyang mana, kaya pinili niyang lumayo sa kabihasnan kung saan puno ng kasakiman ang mga tao.

Isang maulan at madilim na gabi, habang humahagupit ang bagyo, nakarinig si Elena ng isang malakas na kalabog malapit sa bangin. Tunog ito ng bakal na bumangga sa bato. Kinabukasan, nang humupa ang ulan, pinuntahan niya ang pinanggalingan ng ingay. Nakita niya ang isang wasak na truck na nahulog sa bangin. Ito ay truck ng mga illegal wildlife traders—mga taong nagpupuslit ng mga exotic na hayop para ibenta sa black market. Patay ang driver at ang mga kasama nito. Ang mga kulungan sa likod ay wasak-wasak.

Sa gitna ng mga debris, nakita ni Elena ang dalawang nilalang na humihinga pa ngunit sugatan. Isang tuta ng gray wolf (asong lobo) na may bali sa paa, at isang maliit na leon (cub) na puno ng galos at halos hindi na makadilat. Alam ni Elena na delikado ang mga ito. Alam niyang wild animals ang mga ito. Pero nang marinig niya ang mahinang ungol ng mga ito na parang umiiyak na sanggol, nanaig ang kanyang puso. “Wala kayong kasalanan,” bulong niya. “Biktima lang din kayo ng kasamaan ng tao.”

Binuhat ni Elena ang dalawang hayop, isa-isa, paakyat sa kanyang kubo. Ginamot niya ang mga sugat nito gamit ang mga halamang gamot. Pinagtagpi niya ang bali sa paa ng lobo. Sa mga unang araw, hirap na hirap si Elena. Wala siyang pambili ng karne. Ang kinakain niya ay kamote at saging na lang para maibili niya ng gatas at konting karne sa bayan ang mga “alaga” niya. Pinagtatawanan siya sa palengke. “Ayan na ang baliw! Bumibili ng karne para sa mga halimaw niya! Baka ikaw ang gawing hapunan niyan, Elena!” sigaw ng mga tindera. Hindi sila pinansin ni Elena.

Pinangalanan niyang “Lambo” ang lobo at “Leo” ang leon. Sa loob ng dalawang taon, sa loob ng kanyang maliit na bakuran na binakuran niya ng mataas para hindi makapanakit, lumaki ang dalawa. Isang kakaibang pagkakaibigan ang nabuo. Ang lobo at leon na dapat ay magkaaway sa kalikasan ay naging magkapatid sa ilalim ng aruga ni Elena. Sabay silang kumakain, sabay natutulog sa paanan ni Elena. Kapag malungkot si Elena, didilaan ni Lambo ang kanyang kamay at isisiksik ni Leo ang malaki nitong ulo sa kanyang tiyan. Naramdaman ni Elena na sa wakas, may pamilya na siya. Pamilyang hindi nagsasalita, pero marunong makiramdam.

Ngunit habang lumalaki sila, alam ni Elena na hindi habambuhay ay maaari silang manatili sa kubo. Nagiging higante na si Leo. Ang alulong ni Lambo ay naririnig na hanggang sa baryo at nagrereklamo na ang mga tao. Takot ang mga tagabaryo. Nagbanta ang Kapitan ng Barangay na papatayin ang mga hayop kung hindi ito aalisin ni Elena. Masakit man, nagdesisyon si Elena.

“Kailangan niyo nang umalis,” sabi ni Elena habang umiiyak at yakap ang leeg ng leon at lobo. “Hindi kayo ligtas dito. Ang mga tao… hindi nila kayo naiintindihan. Papatayin nila kayo.”

Dinala ni Elena ang dalawa sa pinakapusod ng gubat, sa lugar na tinatawag na “Forbidden Zone” kung saan walang tao ang nangangahas pumunta. “Dito na kayo. Malaya na kayo. Huwag na huwag kayong babalik sa tao,” bilin niya. Nang bitawan niya ang mga ito, ayaw umalis nina Lambo at Leo. Ilang beses silang lumingon. Pero tinalikuran sila ni Elena at tumakbo pabalik habang humahagulgol. Iyon ang pinakamasakit na araw sa buhay niya. Muli, nag-iisa na naman siya.

Lumipas ang tatlong taon. Si Elena ay tumanda na at humina. Ang kanyang lupain, na dating walang pumapansin, ay biglang naging interes ng isang mayamang developer na si Mr. Gozon. Nais patayuan ni Mr. Gozon ng resort at illegal mining site ang bundok. Binili niya ang mga lupa sa paligid, at ang tanging hadlang na lang ay ang kubo ni Elena na nasa sentro ng tatayuan ng main building.

Pumunta ang mga tauhan ni Mr. Gozon kay Elena. Inalok siya ng pera. “Umalis ka na dito, Tanda. Bayad na ang lupa mo,” sabi ng foreman. “Hindi. Dito ako lumaki, dito ako mamamatay. Hindi niyo pwedeng sirain ang gubat,” matigas na sagot ni Elena. Dahil sa pagtanggi niya, gumamit ng dahas si Mr. Gozon.

Isang gabi, habang natutulog si Elena, biglang nagising siya sa amoy ng usok. Sinusunog ang kanyang bakuran! Lumabas siya at nakita ang limang lalaking armado ng itak at baril. Sila ang mga goons ni Mr. Gozon.

“Ayaw mong umalis sa santong paspasan ha?” sigaw ng lider ng mga goons. “Pwes, dito ka namin ililibing!”

Hinuli nila si Elena. Tinali ang kanyang mga kamay at kinaladkad sa gitna ng gubat para doon tapusin. Gusto nilang palabasin na aksidente o ligaw na hayop ang pumatay sa kanya. “Tulong! Tulungan niyo ako!” sigaw ni Elena, pero walang makakarinig sa kanya sa layo ng kabihasnan.

Dinala siya sa isang bangin. Itinulak siya ng mga lalaki sa lupa. “Any last words, Lola?” nakangising tanong ng lalaking may hawak na itak. Akmang tatagpasin na siya. Ipinikit ni Elena ang kanyang mga mata. “Diyos ko, kayo na po ang bahala…”

Sa sandaling iyon, biglang tumigil ang ihip ng hangin. Ang mga kuliglig ay tumahimik.

Mula sa dilim ng kagubatan, narinig ang isang mababang dagundong.

Grrrrrrrr….

Nagkatinginan ang mga goons. “Ano ‘yun?” kabadong tanong ng isa.

Biglang may lumabas na pares ng mga matang nagliliyab sa dilim. Hindi lang isa. Hindi lang dalawa. Kundi marami.

“Awooooooo!!!” Isang nakakapanindig-balahibong alulong ang umalingawngaw.

Bago pa makakilos ang mga lalaki, isang napakalaking bulto ang tumalon mula sa itaas ng malaking bato. Isang dambuhalang GRAY WOLF! Ang laki nito ay halos doble ng normal na aso. Sinakmal nito ang braso ng lalaking may hawak na itak.

“Ahhhh!” sigaw ng lalaki.

Nagkagulo ang mga goons. “Barilin niyo! Barilin niyo!” sigaw nila.

Pero bago sila makapagpaputok, isa pang mas malaking nilalang ang lumabas mula sa talahiban. Isang higanteng LEON na may makapal na mane at peklat sa mukha.

ROAAAARRRR!!!

Ang ugong ng leon ay yumanig sa lupa at nagpatigil sa puso ng mga masasamang-loob. Ito si Leo! At si Lambo! Hindi sila nag-iisa. Kasama ni Lambo ang isang pack ng mga wild dogs at wolves na tila siya ang lider. Si Leo naman ay tila hari ng gubat na sinusunod ng ibang hayop.

Bumalik sila.

Hindi inatake ng mga hayop si Elena. Sa halip, pinalibutan nila ito. Humarang si Leo sa harap ni Elena, ang kanyang ngipin ay nakalabas, handang pumatay. Si Lambo naman ay nasa likod, binabantayan ang flank.

Nanigas sa takot ang mga goons. “Diyos ko… totoo ang kwento… anak siya ng gubat!” sigaw ng isa sabay takbo. Nagpaputok ang isa, pero mabilis na naiwasan ni Leo at sinunggaban ang baril. Sa takot na lapain sila nang buhay, nagkanya-kanyang takbo ang mga goons. Nagtatalon sila sa bangin, nadapa sa tinik, at nagkakagores-gores sa pagtakas. Hindi sila hinabol ng mga hayop nang malayo; sapat na ang tinakot sila.

Nang makaalis ang mga masasamang tao, humarap si Leo at Lambo kay Elena.

Dahan-dahang inangat ni Elena ang kanyang nanginginig na kamay. “Leo? Lambo? Kayo ba ‘yan?”

Lumapit ang higanteng leon. Sa halip na sakmalin siya, dahan-dahan nitong idinikit ang kanyang malaking ilong sa mukha ni Elena at dinilaan ang luha sa pisngi nito. Si Lambo naman ay umungol nang mahina at humiga sa paanan niya, parang noong tuta pa ito.

Umiyak nang husto si Elena. Niyakap niya ang mga “anak” niya. “Akala ko nakalimutan niyo na ako. Bumalik kayo. Iniligtas niyo ako.”

Pero hindi doon nagtapos ang sorpresa.

Hinila ni Lambo ang laylayan ng damit ni Elena. Tila may gusto itong ituro. Sinundan ni Elena ang mga hayop. Dinala siya ng mga ito sa isang tagong kuweba sa ilalim ng bangin kung saan nahulog ang truck ng mga smugglers noon.

Sa loob ng kuweba, nakita ni Elena ang mga labi ng truck na natabunan na ng lupa. Pero may isang bagay na nahukay nina Lambo at Leo. Isang metal na kahon na tumalsik mula sa truck noong aksidente.

Binuksan ito ni Elena gamit ang isang bato. Nanlaki ang kanyang mga mata.

Ang laman ng kahon ay hindi lang simpleng gamit. Ito ay mga “blood diamonds” at gold bars na ipinupuslit din pala ng mga smugglers kasabay ng mga hayop. Ang halaga nito ay daan-daang milyon. Matagal na itong binabantayan nina Leo at Lambo, tila alam nilang may halaga ito sa mga tao.

Ginamit ni Elena ang yaman hindi para sa luho. Una, sinigurado niyang makukulong si Mr. Gozon at ang mga tauhan nito. Kumuha siya ng pinakamagagaling na abogado at inilantad ang illegal activities nito. Bumagsak ang developer.

Pangalawa, binili ni Elena ang buong bundok at ang mga lupain sa paligid. Idineklara niya itong “Protected Wildlife Sanctuary.” Nagpatayo siya ng bakod, naglagay ng mga forest rangers, at sinigurong wala nang makakapasok na poachers o illegal loggers.

Ang mga tao sa baryo na dating tumatawa sa kanya ay ngayon ay yumuyuko na sa respeto. Siya na ang may-ari ng lupaing tinitirhan nila, pero sa halip na maghiganti, tinulungan niya ang mga ito na magkaroon ng kabuhayan sa pamamagitan ng pagiging tagapangalaga ng kalikasan.

Si Elena ay tinaguriang “Reyna ng Gubat.” Hindi siya umalis sa kanyang kubo. Nanatili siya doon, kasama ang kanyang mga tunay na anak—sina Lambo at Leo—na malayang nakakaikot sa kanilang sariling paraiso.

Napatunayan ni Elena na ang kabutihan, kahit sa hayop mo lang ibinigay, ay hindi kailanman nasasayang. Ang mga hayop ay may memorya ng puso na mas matalas kaysa sa tao. Kapag minahal mo sila, mamahalin ka nila nang higit pa sa buhay nila. At sa oras ng kagipitan, sila ang mga sundalong handang rumesbak para sa’yo.

Ang mga halimaw ay hindi ang mga nasa gubat. Ang tunay na halimaw ay ang mga taong sakim at walang puso.

Kayo mga ka-Sawi, naniniwala ba kayo na may utang na loob ang mga hayop? Anong gagawin niyo kung makakita kayo ng wild animals? Tutulungan niyo ba o tatakbuhan? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para sa mga animal lovers! 👇👇👇