Matingkad ang sikat ng araw sa Pier ng Manila. Ito ang araw ng Grand Launching ng “The Royal Ocean Empress,” ang pinakamalaki at pinakamarangyang cruise ship na maglalayag sa Asya. Ang halaga ng ticket dito ay umaabot ng daan-daang libo, kaya naman ang mga nakapila ay pawang mga mayayaman, artista, at mga politiko. Puno ng kinang ang paligid—mga mamahaling gown, kumikinang na alahas, at amoy ng mamahaling pabango.

Sa gitna ng karangyaan, may isang matandang babae na dahan-dahang naglalakad papalapit sa entrance ng barko. Siya si Lola Soledad. Ang suot niya ay isang kupas na floral duster, may nakasabit na lumang tuwalya sa balikat, at ang kanyang tsinelas ay magkaiba ang kulay. Ang kanyang buhok ay puting-puti at medyo magulo. May bitbit siyang isang bayong na puno ng prutas. Sa paningin ng marami, mukha siyang tindera sa palengke na naligaw sa maling lugar.

Nang makalapit siya sa red carpet, agad siyang hinarang ng Cruise Director na si Mr. Rico Gomez. Si Mr. Gomez ay kilala sa pagiging metikuloso, strikto, at ubod ng taas ng tingin sa sarili. “Hoy! Ale! Saan ka pupunta?” sigaw ni Mr. Gomez, na umagaw sa atensyon ng mga nakapilang VIP. “Bawal ang magtinda dito! Umalis ka!”

Ngumiti si Lola Soledad. “Iho, hindi ako magtitinda. Sasakay ako. May ticket ako,” mahinahon niyang sabi habang kinakalkal ang kanyang bayong.

“Ticket?” Tumawa nang malakas si Mr. Gomez. “Nagpapatawa ka ba? Ang ticket dito ay mas mahal pa sa buhay mo! Huwag mo akong lokohin. Nakaw ‘yan ‘no? O baka namulot ka lang ng basura? Guard! Guard! Ilabas niyo ang pulubing ‘to! Sinisira niya ang view ng mga guests ko!”

“Pero iho, totoo ang sinasabi ko. Gusto ko lang makita ang loob,” pakiusap ni Lola Soledad.

“Wala akong pakialam sa gusto mo! Ang baho mo! Amoy-araw ka! Dumidikit ang dumi mo sa red carpet ko!” Sa tindi ng inis ni Mr. Gomez, hindi na siya naghintay ng guard. Siya mismo ang humawak sa braso ng matanda at marahas itong hinila.

“Aray! Iho, nasasaktan ako!” daing ng matanda.

“Dapat lang sa’yo ‘yan! Matigas ang ulo mo!”

Kinaladkad ni Mr. Gomez si Lola Soledad hanggang sa dulo ng rampa. At sa harap ng maraming tao, tinulak niya ito nang malakas. “Layas!”

Bumagsak si Lola Soledad sa sementadong daungan. Tumapon ang mga prutas mula sa kanyang bayong. Nagasgasan ang kanyang siko at tuhod. Nagsimula siyang umiyak sa sakit at hiya. Ang mga mayayamang bisita ay nagbulungan, ang iba ay tumawa, at ang iba ay nag-video pa gamit ang kanilang cellphone.

Walang gustong tumulong. Takot silang madumihan ang kanilang mga damit. Takot silang mapagalitan ni Mr. Gomez.

Lahat ay umiwas, maliban sa isang trainee na crew member na si Ana. Si Ana ay bago pa lang sa trabaho at galing sa mahirap na pamilya. Nang makita niya ang ginawa ng kanyang boss, hindi niya natiis. Tumakbo siya pababa ng rampa at dinaluhan ang matanda.

“Lola! Jusko, dumudugo po ang siko niyo!” sabi ni Ana habang pinupunasan ang sugat ng matanda gamit ang kanyang panyo. “Halika po, tutulungan ko kayo.”

“Ana!” sigaw ni Mr. Gomez mula sa itaas. “Anong ginagawa mo?! Binitawan mo ang pwesto mo para sa basurang ‘yan?! Gusto mo bang mawalan ng trabaho?!”

“Sir, nasaktan po si Lola! Tao po siya! Hindi po tama ang ginawa niyo!” sagot ni Ana, nanginginig sa takot pero matapang ang loob.

“Aba’t sumasagot ka pa! Pwes, isama mo ‘yang pulubi na ‘yan! You are fired! Get out of my sight! Pareho kayong hampaslupa!”

Durog na durog ang puso ni Ana. Ang pangarap niyang trabaho para makatulong sa pamilya niya, nawala sa isang iglap dahil lang sa pagtulong. Pero hindi siya nagsisi. Inalalayan niya si Lola Soledad patayo.

“Hayaan niyo na po sila, Lola. Halika po, dadalhin ko kayo sa clinic sa labas,” sabi ni Ana.

“Salamat, anak,” bulong ni Lola Soledad. “Napakabuti mong bata. Pero huwag tayong aalis. May hinihintay ako.”

“Po? Sino po?”

Bago pa makasagot si Lola, biglang dumagundong ang isang malakas na busina. Isang helicopter ang lumapag sa helipad ng barko. At mula sa main entrance ng barko, nagtakbuhan pababa ang Kapitan ng Barko, ang General Manager, at ang buong Board of Directors. Lahat sila ay mukhang natataranta.

Si Mr. Gomez ay nagulat. “Captain? Sirs? Anong nangyayari? May emergency ba?” tanong niya, inaayos ang kanyang suit para magpapogi.

Hindi siya pinansin ng mga ito. Nilampasan siya ng Kapitan at ng mga may-ari. Dumiretso sila sa ibaba, sa lugar kung saan nakatayo si Ana at ang matandang gusgusin.

Nanlaki ang mga mata ni Mr. Gomez nang makita niyang sabay-sabay na YUMUKO at LUMUHOD ang mga pinakamataas na tao ng kumpanya sa harap ng matandang babae.

“Madame Chairman! Patawarin niyo po kami!” sigaw ng Kapitan. “Hindi po namin alam na nandito na kayo! Kanina pa po namin kayo hinihintay sa VIP lounge!”

“Mommy!” sigaw ng isang lalaking naka-suit—ang CEO ng kumpanya—na tumakbo at niyakap ang matanda. “Diyos ko! Anong nangyari sa inyo? Bakit may sugat kayo? Bakit kayo nasa labas?”

Natahimik ang buong pier. Ang hangin ay tila tumigil sa pag-ihip. Si Mr. Gomez ay namutla. Parang inalisan ng dugo ang kanyang mukha. Ang tuhod niya ay nangatog at napaupo siya sa sahig.

Ang matandang tinawag niyang pulubi, kinaladkad, at tinulak… ay ang CHAIRMAN at TUNAY NA MAY-ARI ng buong Royal Ocean Lines! Si Doña Soledad de Villa!

Kilala si Doña Soledad sa pagiging “Undercover Boss.” Mahilig siyang magpanggap na ordinaryong tao para makita ang tunay na serbisyo ng kanyang mga empleyado.

“Anak,” sabi ni Doña Soledad sa CEO, habang nakatingin nang matalim kay Mr. Gomez. “Gusto ko lang naman makita ang bagong barko natin. Nagsuot ako ng ganito para makita ko kung paano tratuhin ng staff natin ang mga simpleng tao. At nakita ko na.”

Itinuro niya si Mr. Gomez.

“Ang lalaking ‘yan… ang Director na ‘yan… siya ang nagtulak sa akin. Siya ang tumawag sa akin na basura. Siya ang nagsabing wala akong karapatan sa barkong ito na ipinundar ko at ng yumaong ama mo!”

Humarap ang CEO kay Mr. Gomez. Galit na galit ito. “Gomez! Totoo ba ito?!”

“S-Sir… M-Ma’am… hindi ko po alam… akala ko po kasi…” utal-utal na sagot ni Gomez, halos maihi na sa takot.

“Hindi mo alam?!” sigaw ni Doña Soledad. “Kailangan mo bang malaman na may-ari ako para tratuhin mo ako nang tama? Ang respeto ay para sa lahat, mayaman man o mahirap! Kung nagawa mo ‘to sa akin, paano pa kaya sa ibang tao na walang laban?”

Lumapit si Doña Soledad kay Ana. Hinawakan niya ang kamay ng dalaga.

“Sa buong barkong ito, isa lang ang nakita kong may puso. Ang batang ito. Ipinagtanggol niya ako. Ginamot niya ako. At tinanggal mo siya sa trabaho dahil sa pagtulong sa akin?”

“Sir… ibabalik ko po siya…” sabi ni Gomez.

“Hindi,” putol ni Doña Soledad. “Hindi siya babalik bilang crew.”

Humarap ang Donya kay Ana. “Ana, simula ngayon, hindi ka na trainee. Gusto kong ikaw ang maging bagong Guest Relations Manager ng barkong ito. Sagot ko ang training mo. At sagot ko ang pag-aaral ng mga kapatid mo. Kailangan namin ng mga taong katulad mo na marunong lumingon sa kapwa.”

Napahagulgol si Ana. “Ma’am… maraming salamat po!”

Bumaling ulit ang Donya kay Gomez. “At ikaw, Mr. Gomez. You are FIRED. Effective immediately. I want you off my ship. Now! At sisiguraduhin kong wala nang cruise line ang tatanggap sa’yo dahil sa ugali mo.”

Kinaladkad ng security si Mr. Gomez palabas ng area, pareho ng ginawa niya kay Lola Soledad kanina. Hiyang-hiya siya habang pinagtitinginan ng mga taong kanina ay humahanga sa kanya.

Sumakay si Doña Soledad at Ana sa barko, habang ang mga tao ay nagpalakpakan.

Napatunayan sa araw na iyon na ang tunay na “Royal” ay hindi nakikita sa suot na gown o dami ng alahas. Ito ay nakikita sa ganda ng asal at kabutihan ng puso. Ang taong mapanghusga ay laging may katapat na karma, at ang taong mabuti ay laging may nakalaang biyaya.

Kayo mga ka-Sawi, naranasan niyo na bang maliitin dahil sa itsura niyo? Anong gagawin niyo kung kayo si Ana? Tatanggapin niyo ba ang offer? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing babala sa mga mapang-mata! 👇👇👇