Sa unang tingin, parang isang kuwento ng kabayanihan. Isang sundalo, naka-uniporme, tahimik na tumutulong sa isang babaeng halatang gipit at takot. Marami ang naantig. Marami ang humanga. Ngunit kalaunan, ang kuwentong ito ay nagbukas ng isang madilim na katotohanan—isang katotohanang nagpaiyak, nagpagalit, at nagtanong sa konsensya ng lahat.

Si Lira ay 23 taong gulang, probinsyana, at bagong salta lamang sa lungsod. Nagpunta siya roon upang maghanap ng trabaho matapos magkasakit ang kanyang ina. Wala siyang kamag-anak na matutuluyan, at ang kaunting ipon niya ay mabilis na naubos. Sa loob ng ilang linggo, natutulog siya sa waiting shed at minsan sa gilid ng terminal, pilit iniiwasan ang panganib.

Isang gabi, habang nakaupo siya sa bangketa, nilapitan siya ng isang lalaking naka-uniporme ng sundalo. Maayos ang kilos, kalmado ang boses. Tinanong siya kung ayos lang siya, kung may makakatulong ba. Sa mga mata ng mga nakakita, isa iyong eksenang nakakagaan ng loob—isang sundalo na may malasakit sa sibilyan.

Ikinuwento ni Lira ang kanyang kalagayan. Hindi siya humingi ng pera, tanging direksyon lamang kung saan maaaring makahanap ng murang matutuluyan. Nakinig ang sundalo, tumango, at nag-alok ng tulong. May kakilala raw siyang may bakanteng silid malapit lang, pansamantala raw siyang makikituloy doon.

Pagod, gutom, at takot, napilitan si Lira na magtiwala.

Dinala siya ng sundalo sa isang lumang bahay sa di-kalayuang lugar. Tahimik ang paligid. Wala siyang nakitang ibang tao. Sinabi ng sundalo na sandali lang siyang lalabas upang kumuha ng pagkain. Doon nagsimulang kabahan si Lira.

Lumipas ang oras, ngunit walang bumabalik.

Nang subukan niyang lumabas ng silid, napansin niyang naka-lock ang pinto mula sa labas.

Doon niya napagtanto na mali ang kanyang pinagkatiwalaan.

Sa loob ng magdamag, pilit niyang tinawag ang pansin ng mga kapitbahay, ngunit walang nakarinig. Kinabukasan lamang, nang dumating ang isang matandang babae sa katabing bahay, siya napansin. Agad itong tumawag ng tulong.

Nang dumating ang mga awtoridad, wala na ang sundalo. Naiwan lamang ang ilang gamit at isang pekeng ID. Doon nabunyag ang mas nakakatakot na katotohanan: hindi pala tunay na sundalo ang lalaki. Isa siyang nagpapanggap—ginagamit ang uniporme upang makakuha ng tiwala, lalo na sa mga taong mahina at walang masandalan.

Nang kumalat ang balita, nagulat ang komunidad. Marami ang umaming nakita na rin nila ang lalaki noon, tumutulong kuno sa lansangan, nagbibigay ng payo, minsan ay nag-aabot ng pagkain. Walang naghinala. Sino ba naman ang magdududa sa isang taong naka-uniporme ng serbisyo?

Si Lira ay isinailalim sa counseling. Tahimik siyang umiiyak habang kinukuwento ang kanyang karanasan. Hindi lamang takot ang iniwan ng pangyayari, kundi matinding trauma. Paulit-ulit niyang tinatanong ang sarili kung kasalanan ba niyang magtiwala.

Mariing sinabi ng mga awtoridad: hindi niya kasalanan.

Ang kaso ay patuloy na iniimbestigahan. Pinaniniwalaang hindi lamang si Lira ang nabiktima. May iba pang ulat ng kahalintulad na modus—isang lalaking naka-uniporme, mabait sa umpisa, ngunit may masamang pakay.

Sa gitna ng galit at takot ng publiko, nanatili ang isang masakit na aral: ang kabutihan ay hindi nasusukat sa uniporme. At ang awa, kapag sinamahan ng maling tiwala, ay maaaring maging pintuan sa panganib.

Para kay Lira, ang bangungot ay hindi madaling kalimutan. Ngunit sa kabila ng lahat, pinili niyang magsalita—upang balaan ang iba, upang may ibang hindi na maranasan ang kanyang dinanas.

Minsan, ang pinakamapanganib ay hindi ang hayagang masama, kundi ang mukhang mabuti sa simula.