Mabigat ang bawat hakbang ni Fatima habang hila-hila ang kanyang maleta palabas ng NAIA Terminal 1. Ang kanyang mga mata ay namamaga pa mula sa walang tigil na pag-iyak kagabi habang yakap ang kanyang limang taong gulang na anak na si Bonbon. Si Bonbon ay may butas sa puso at kailangan ng agarang operasyon na nagkakahalaga ng kalahating milyon. Isang halaga na sa panaginip lang nakikita ni Fatima. Dahil dito, napilitan siyang iwan ang anak sa kanyang ina at makipagsapalaran sa Riyadh, Saudi Arabia bilang isang Domestic Helper. Ang sabi ng agency, “special” daw ang kanyang magiging alaga at triple ang sweldo kumpara sa normal na rate. Kahit kinakabahan dahil sa mga balitang naririnig niya tungkol sa ibang amo, pumikit si Fatima at sumuong sa patalim. Para kay Bonbon. Lahat para kay Bonbon.

Pagdating sa Riyadh, sinalubong siya ng mainit na hangin ng disyerto at ng driver ng kanyang magiging amo. Dinala siya sa isang napakalawak at napakataas na mansyon sa isang eksklusibong subdivision. Ang bahay ay gawa sa marmol at ginto, napapaligiran ng matataas na pader at CCTV cameras sa bawat sulok. Pagpasok niya, sinalubong siya ng katahimikan. Walang bata na tumatakbo, walang tawanan. Para itong isang magarang libingan.

Ipinakilala siya kay Mr. Ahmed Al-Fayed, isang bilyonaryong negosyante sa larangan ng langis. Si Mr. Ahmed ay matangkad, gwapo, ngunit may lungkot at lamig sa kanyang mga mata na tila ba pasan niya ang mundo. “Fatima,” seryosong wika nito sa wikang Ingles, “Ang trabaho mo ay simple lang. Alagaan ang anak kong si Youssef. Siya ay pitong taong gulang. Huwag mo siyang iiwan kahit isang segundo. At tandaan mo ito: May CCTV sa bawat kwarto. Nakikita ko ang bawat galaw mo. Sa oras na saktan mo siya o pabayaan, hindi ka na makakauwi nang buhay sa pamilya mo.”

Tumango si Fatima, nanginginig sa takot. “Yes, Sir. I promise to take care of him,” sagot niya.

Dinala siya sa kwarto ni Youssef. Pagbukas ng pinto, bumungad sa kanya ang isang batang nakaupo sa sulok, nakatalikod, at nag-uugoy ng kanyang katawan habang may binubulong sa sarili. Ang kwarto ay puno ng mamahaling laruan pero nagkalat at sira-sira ang karamihan. Si Youssef ay may severe autism at trauma. Nalaman ni Fatima mula sa ibang katulong na ang ina ni Youssef ay namatay sa isang aksidente sa sasakyan dalawang taon na ang nakararaan, at kasama si Youssef sa sasakyan noon. Mula noon, hindi na nagsalita ang bata. Naging bayolente ito, nananakit, at walang yaya na tumatagal sa kanya ng higit sa isang linggo.

Ang unang linggo ni Fatima ay impyerno. Tuwing lalapit siya para pakainin si Youssef, binabato siya nito ng plato. Ang braso ni Fatima ay puno ng kagat at kalmot. Minsan, tinatapunan siya ng dumi ng bata. Gusto nang sumuko ni Fatima. Gabi-gabi siyang umiiyak sa kanyang maliit na kwarto habang tinitingnan ang litrato ni Bonbon. “Anak, konting tiis na lang. Para sa puso mo ‘to,” bulong niya sa sarili.

Isang araw, napansin ni Fatima na hindi kumakain si Youssef ng mga inihahanda ng chef. Ang gusto ng bata ay plain na tinapay lang. Naisip ni Fatima ang kanyang anak. Kapag walang ganang kumain si Bonbon, ipinagluluto niya ito ng Arroz Caldo na may maraming luya at manok. Nagpaalam siya sa kusinero kung pwede siyang magluto ng simpleng lugaw.

Dinala ni Fatima ang mainit na lugaw sa kwarto ni Youssef. “Youssef, look. Masarap ‘to. Luto ni Yaya,” malambing na sabi ni Fatima. Tiningnan siya ng bata nang masama at akmang itatapon ang mangkok. Pero naamoy ng bata ang luya at manok. Huminto ito. Kumuha ng isang kutsara si Fatima at tinikman. “Mmm. Yummy.”

Dahan-dahang lumapit si Youssef. Sumubo siya ng isa. Nanlaki ang mata ng bata. Naubos niya ang buong mangkok. Sa unang pagkakataon, kumain nang maayos ang bata. Nakita ito ni Mr. Ahmed sa CCTV sa kanyang opisina. Napataas ang kilay ng amo pero hindi kumibo.

Lumipas ang mga buwan. Unti-unting napalapit ang loob ni Fatima kay Youssef. Natutunan niyang basahin ang galaw ng bata. Kapag tinatakpan nito ang tenga, ibig sabihin ay naiingayan ito, kaya pinapatay ni Fatima ang aircon o TV. Kapag nagwawala ito, sa halip na pigilan o itali (gaya ng ginagawa ng dating yaya), hinahayaan lang ni Fatima at binibigyan ng espasyo hanggang sa kumalma. Kinakausap niya ito na parang normal na bata. Kinukwentuhan niya tungkol sa Pilipinas, tungkol kay Bonbon, at tungkol sa mga bituin.

Pero ang pinakamalaking pagsubok ay dumating noong gabi ng anibersaryo ng pagkamatay ng ina ni Youssef.

Nagising si Mr. Ahmed sa kanyang opisina nang tumunog ang alarm ng kanyang monitor. Alas-dos ng madaling araw. Nakita niya sa screen na nagwawala si Youssef sa kwarto. Nagsisigaw ito nang walang boses—isang silent scream na puno ng sakit. Hinahampas ng bata ang kanyang ulo sa pader. Delikado.

Nakita ni Mr. Ahmed sa video na pumasok si Fatima. Ang inaasahan ni Mr. Ahmed ay pipigilan ni Fatima ang bata gamit ang lakas o tatawag ng guard. O di kaya ay tatakbo ito sa takot. Pero iba ang ginawa ni Fatima.

Sa video, nakita ni Mr. Ahmed na umupo si Fatima sa sahig, sa tapat ng nagwawalang bata. Hindi niya ito hinawakan. Hinayaan niya itong ilabas ang galit. Nang mapagod si Youssef at mapaupo sa sahig habang umiiyak, dahan-dahang lumapit si Fatima.

Inabot ni Fatima ang kamay ng bata. Hindi pumalag si Youssef. At sa isang iglap, niyakap ni Fatima ang bata nang mahigpit. Isang yakap ng ina.

Binuksan ni Mr. Ahmed ang audio ng CCTV para marinig ang sinasabi ni Fatima.

“Shhh… tahan na, anak. Nandito si Yaya. Alam ko masakit. Alam ko miss na miss mo na si Mama mo,” garalgal na sabi ni Fatima habang hinahaplos ang likod ng bata. “Ako rin, miss na miss ko na ang anak ko. Ang layo-layo niya. May sakit siya sa puso, Youssef. Hindi ko siya mayakap ngayon kaya ikaw muna ang yayakapin ko ha? Isipin mo na lang na yakap ka ni Mama mo ngayon.”

Nagsimulang kumanta si Fatima. Isang oyayi (lullaby) sa Tagalog. “Sa ugoy ng duyan… sana’y di nagmaliw ang dati kong araw…”

Ang boses ni Fatima ay puno ng lungkot at pagmamahal. Sa screen, nakita ni Mr. Ahmed na unti-unting kumalma si Youssef. Ang batang hindi nagpapahawak kahit kanino ay sumiksik sa dibdib ni Fatima at pumikit. Tumulo ang luha ni Fatima habang patuloy na kumakanta, iniisip ang kanyang sariling anak na si Bonbon na nasa kabilang panig ng mundo, lumalaban para mabuhay.

Napatulala si Mr. Ahmed sa kanyang monitor. Ang puso niyang naging bato mula nang mamatay ang asawa ay biglang nabiyak. Nakita niya ang kanyang anak na payapa sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon. Nakita niya ang isang estranghero, isang babaeng binabayaran lang niya, na minamahal ang anak niya na parang sarili nitong dugo.

Hindi namalayan ni Mr. Ahmed na tumutulo na pala ang luha niya. Mabilis siyang tumayo at tumakbo pauwi ng bahay.

Sa kwarto ni Youssef, akala ni Fatima ay katapusan na niya nang biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Mr. Ahmed, hinihingal, magulo ang buhok, at namumula ang mata.

Natakot si Fatima. Binitawan niya si Youssef at tumayo. “S-Sir! Sorry po! Nagwala po kasi siya… pinatahan ko lang po… hindi ko po sinasadya na yakapin siya nang matagal…”

Hindi sumagot si Mr. Ahmed. Lumapit ito sa kanila. Tiningnan si Youssef na mahimbing na natutulog sa kama (na nailipat na pala ni Fatima). Tumingin siya kay Fatima.

Biglang lumuhod si Mr. Ahmed.

“Sir?!” gulat na sigaw ni Fatima. “Bakit po?”

Hinawakan ni Mr. Ahmed ang kamay ni Fatima. “Thank you… Shukran… Thank you so much…” hagulgol ng bilyonaryo. “Nakita ko sa CCTV. Nakita ko lahat. Sa loob ng dalawang taon, ngayon lang nakatulog nang ganyan ang anak ko. Ngayon lang siya nahawakan ng may pagmamahal na hindi nanggagaling sa akin.”

“Sir, trabaho ko po ‘yun,” sagot ni Fatima na naluluha na rin.

“No, Fatima. That was not work. That was a mother’s love. Narinig ko ang sinabi mo tungkol sa anak mo. May sakit siya?”

Tumango si Fatima. “Opo, Sir. Butas po ang puso. Kailangan po ng operasyon.”

Tumayo si Mr. Ahmed at pinunasan ang kanyang luha. “Bukas na bukas din, ipapaayos ko ang visa ng anak mo at ng asawa mo o kung sino man ang nag-aalaga sa kanya. Dadalhin natin sila dito sa Riyadh. Ako ang sasagot sa operasyon niya sa pinakamagandang ospital dito. At dito na sila titira sa compound. Hindi mo na kailangang mangulila. Ang anak mo ay magiging kapatid ni Youssef.”

Napaluhod si Fatima sa sahig. “Sir… totoo po ba? Huwag niyo po akong biruin…”

“Totoo, Fatima. Ibinigay mo ang puso mo sa anak ko, kaya ibibigay ko ang tulong ko sa anak mo. Utang ko sa’yo ang kapayapaan ni Youssef.”

Nangyari nga ang himala. Sa loob ng isang buwan, nadala sa Saudi si Bonbon at ang lola nito. Matagumpay na naoperahan si Bonbon sagot ni Mr. Ahmed. Naging magkalaro si Bonbon at si Youssef. Dahil sa presensya ng isa pang bata at sa patuloy na pag-aaruga ni Fatima, unti-unting bumuti ang lagay ni Youssef. Nagsimula na itong magsalita ng ilang kataga—at ang una niyang sinabi ay “Mama” habang nakaturo kay Fatima.

Hindi man pinalitan ni Fatima ang tunay na ina ni Youssef, siya naman ang naging ilaw na gumabay dito pabalik sa mundo. Si Mr. Ahmed ay natutong ngumiti muli. Ang mansyon na dati ay libingan ay napuno ng tawanan ng dalawang bata at amoy ng masarap na pagkaing Pilipino.

Napatunayan ni Fatima na ang pagiging yaya ay hindi lang basta trabaho. Ito ay isang bokasyon ng puso. At ang kabutihan, gaano man kaliit, kapag ginawa nang may wagas na pagmamahal, ay nakikita ng langit—at ng CCTV ng tadhana—at laging may kapalit na biyaya.

Kayo mga ka-Sawi, lalo na sa mga OFW nating nagsasakripisyo, ano ang naramdaman niyo sa kwento? Naniniwala ba kayo na ang kabutihan ay bumabalik? Mag-comment sa ibaba at i-tag ang inyong mga kilalang bayaning OFW! 👇👇👇