Tahimik lang si Ana (hindi tunay na pangalan) sa buong klase. Palagi siyang nasa likod, halos hindi nagsasalita, at laging nakayuko na para bang may mabigat na tinatagong sikreto. Sa labas, mukha siyang ordinaryong estudyanteng pagod lang sa requirements. Pero ang hindi alam ng marami—araw-araw pala siyang dumadaan sa takot na hindi niya maikwento kahit kanino.

Matagal nang may usap-usapang may kakaibang asal ang kanilang propesor, si Prof. Ramirez, kilala sa campus bilang strikto, matalino, at respetado. Ngunit sa likod ng saradong pintuan ng opisina niya, iba ang nagiging ugali nito. Sa simula, inosente lang ang pakikitungo niya kay Ana—madalas siyang tinatawag sa harap para “tulungan” sa klase, binibigyan ng espesyal na atensyon, at pinupuri nang sobra kumpara sa iba. Natural lang sana, kung hindi naging sobrang personal at hindi naaayon sa propesyon ang mga salita nito.

Isang gabi matapos ang huling klase, pinatawag si Ana para kuno’y pag-usapan ang kaniyang performance. Pumasok siyang may kaba sa dibdib, ngunit hindi niya akalaing magsisimula na pala roon ang serye ng pang-aabusong magtatagal nang buwan. Sa paglipas ng panahon, mas naging mapangahas ang propesor—madalas siyang hawakan, lapitan nang hindi naaayon, at pagbantaan na ibabagsak kapag nagreklamo siya.

Gusto nang sumuko ni Ana. Ilang beses niyang tinangkang magsumbong pero lagi siyang nauudlot. Sino ba naman siya kumpara sa isang propesor na maraming koneksyon, pinagkakatiwalaan ng mga nakatataas, at may reputasyong halos imposible umanong mabahiran? Sa tuwing magtatanong ang mga kaklase kung bakit siya laging tuliro, ngingiti lang siya at sasabihing pagod lang.

Hanggang isang araw, may nangyaring hindi inaasahan.

Habang nagsimula ang midterm exam, napansin ng isa niyang kaklase na nanginginig siya sa upuan. Pansin na ng lahat ang pamumutla niya, pero lalo silang nagulat nang makita nilang hawak niya ang cellphone na para bang nagdadalawang-isip siyang gamitin. Sa huli, lumakas ang loob niya at kinuhanan niya ng video ang prof habang minamaliit at tinatakot siya sa loob mismo ng classroom nang walang ibang nakakarinig.

Pagkalabas ng klase, nag-collapse si Ana sa hallway habang umiiyak. Dali-dali siyang nilapitan ng dalawang kaklase, sina Lea at Romeo, na matagal nang may kutob pero walang kumpirmasyon. Halos hindi makapagsalita si Ana sa sobrang pagkabigla, kaya sila mismo ang nagdala sa guidance office at ipinakita ang video.

Mula roon, umikot ang lahat.

Pinatawag ang dean, inimbestigahan ang pangyayari, at hindi nagtagal ay lumabas ang iba pang estudyanteng mayroon ding kwento—hindi kasing bigat ng kay Ana, pero sapat para patunayan na matagal nang lumalampas sa linya ang propesor. Nagsimula ang opisyal na imbestigasyon, sinuspinde si Prof. Ramirez, at tuluyang naharap sa mabibigat na kaso.

Habang tumatagal ang proseso, unti-unting lumakas ang loob ni Ana. Hindi niya akalaing may mga handang maniwala at tumindig para sa kaniya. Ngunit ang pinakanagbigay sa kaniya ng lakas ay nang mismong mga magulang niya—na dati’y iniisip niyang hindi makakaintindi—ay nagpunta sa eskwelahan at sinabing, “Hindi mo na kailangang pagdaanan ito mag-isa.”

Naging malaking usapin ito sa buong campus. May mga nagulat, may mga hindi makapaniwala, at may mga nagalit dahil hindi nila akalaing ang taong tinitingala nila ay kayang manakit ng iba nang ganoon. Pero may ilan ding nagpapasalamat, dahil nagsilbing daan ang pagsisiwalat ni Ana para mabigyang-hustisya ang iba pang estudyanteng hindi nakapagsalita.

Sa huli, kung may isang aral na naiwan sa insidenteng ito, iyon ay ang kahalagahan ng pagtindig para sa sarili—kahit gaano kahirap, kahit gaano katagal mong tiniis, at kahit gaano kalakas ang taong umaabuso. Dahil sa sandaling may isang naglakas-loob magsalita, maraming buhay ang maaaring mabago.

Ngayon, patuloy nang nanghihilom ang sugat ni Ana. Hindi pa tapos ang laban, pero hindi na siya mag-isa. At sa bawat hakbang, dala niya ang paniniwalang ang totoo, gaano man katagal itago, ay laging may paraan para lumabas.