Mainit na usapan ngayon sa social media ang muling pagputok ng tensyon sa pagitan ng kampo ni Catalina Cabral at ng mambabatas na binansagan ng publiko na “Cong. Ngaw Ngaw.” Matapos ang ilang serye ng mga madamdaming pahayag at tila pag-iyak sa harap ng kamera, isang hindi inaasahang rebelasyon ang lumabas mula mismo sa isang malapit na staff ni Cabral. Ayon sa testimoniya ng staff, ang mga ipinapakitang emosyon ng kongresista ay malayo sa katotohanan at tila isang palabas lamang upang makuha ang simpatya ng publiko. Ang pagbubunyag na ito ay nagdulot ng matinding pagkadiin sa mambabatas, lalo na’t kinuwestiyon ang kanyang integridad at kawalan ng respeto sa mga taong nasa likod ng mga dokumentong kanyang ginagamit.

Sa mundo ng politika, madalas nating makita ang iba’t ibang mukha ng mga opisyal. May mga pagkakataon na sila ay nagpapakita ng hina upang makuha ang loob ng masa, at mayroon namang pagkakataon na sila ay nagpapakita ng tapang. Ngunit sa kasong ito, ang pag-iyak ni Cong. Ngaw Ngaw ay hindi tinanggap nang maayos ng mga taong nakakaalam ng totoong nangyayari sa likod ng saradong pinto. Ayon sa staff ni Cabral, ang kongresista ay nagpapakita ng kawalan ng galang hindi lamang sa proseso kundi maging sa mga maliliit na empleyadong gumagawa ng trabaho. Ang bansag na “walang hiya” ay lumabas mula sa sama ng loob ng mga taong pakiramdam ay ginagamit lamang para sa pansariling agenda ng opisyal.

Ang isyung ito ay nagsimula sa mga kontrobersyal na dokumento at files na pilit na inuugnay sa mga anomalya. Sa bawat pagdinig, tila nagiging emosyonal ang kongresista, na nagbibigay ng impresyon na siya ay labis na apektado sa mga nangyayari. Pero ayon sa mga bagong pahayag, ang mga luhang ito ay “crocodile tears” lamang o luhang buwaya. Mahirap paniwalaan para sa marami na ang isang taong agresibo sa pag-atake ay biglang magiging biktima sa harap ng telebisyon. Ito ang dahilan kung bakit mabilis na kumalat ang balita at naging viral ang video ng staff na naglalabas ng baho ng mambabatas.

Binigyang-diin sa ulat na ang kawalan ng respeto ay makikita sa kung paano tratuin ng kongresista ang mga impormasyong ibinibigay sa kanya. Sa halip na dumaan sa tamang beripikasyon, tila minamadali ang paglalabas ng mga akusasyon nang hindi iniisip ang pinsalang maidudulot nito sa mga taong sangkot. Ang staff ni Cabral, na nakasaksi sa mga tunay na kaganapan, ay hindi na nakapagpigil dahil sa tindi ng pagmamanipula sa kwento. Sinabi nito na masakit makita na ang isang taong dapat ay nagtatanggol sa batas ay siya pang nangunguna sa pagbaluktot ng katotohanan para lamang magmukhang bayani sa mata ng publiko.

Dahil sa rebelasyong ito, lalong nahati ang opinyon ng mga Pilipino. Marami ang nagagalit at nagsasabing dapat nang matigil ang ganitong uri ng pamumulitika. Ang paggamit sa emosyon upang pagtakpan ang kakulangan sa ebidensya ay isang taktika na luma na ngunit tila sinusubukan pa ring gamitin ni Cong. Ngaw Ngaw. Ngunit sa panahon ngayon na mabilis ang impormasyon, mahirap nang magtago ng tunay na kulay. Ang boses ng mga maliliit na tao, tulad ng staff ni Cabral, ay nagiging mas malakas kaysa sa mga talumpati sa loob ng plenaryo.

Habang tumatagal, mas lumalabas ang mga detalye tungkol sa kung paano ba talaga ang pakikitungo ng mambabatas sa kanyang mga katrabaho at sa mga taong kanyang kinakaharap. Ang isyu ng “walang respeto” ay hindi lamang tungkol sa isang insidente kundi sa isang pattern ng pag-uugali. Ang pagiging “ngaw ngaw” o maingay na walang laman ay lalong napatunayan nang lumabas ang katotohanan na ang kanyang mga madamdaming eksena ay walang sapat na pundasyon. Ang publiko ay naghahanap ng resulta, hindi ng drama sa harap ng media.

Sa kabilang banda, ang kampo ni Cabral ay nananatiling matatag sa kanilang paninindigan na ang katotohanan ang dapat manaig. Ang paglantad ng kanilang staff ay isang paraan upang protektahan ang kanilang integridad laban sa mga mapanirang pahayag. Hindi biro ang mapagbintangan, lalo na kung ang bumabatikos sa iyo ay isang taong may posisyon sa gobyerno. Kaya naman ang bawat salitang binitawan ng saksi ay tila isang bomba na sumabog sa mukha ng kongresista.

Ang tanong ng nakararami: hanggang kailan magpapatuloy ang ganitong uri ng palabas? Ang pera ng bayan at ang oras ng gobyerno ay hindi dapat nasasayang sa mga personal na alitan na dinadaan sa pag-arte. Ang bawat luha na pumatak ay dapat may katumbas na katotohanan, hindi lamang para sa rating o para maging trending sa social media. Ang mga Pilipino ay pagod na sa mga politikong mahusay umarte pero kulang sa gawa.

Sa huli, ang katotohanan ang magpapalaya sa lahat. Kung totoo ang mga paratang ni Cong. Ngaw Ngaw, hindi niya kailangang dumaan sa pag-iyak o sa pagpapakita ng matinding emosyon; ang ebidensya ang dapat magsalita para sa kanya. Ngunit dahil sa mga pahayag ng staff ni Cabral, mukhang baliktad ang nangyayari. Ang ebidensya ay tila laban sa kanya, at ang kanyang pag-arte ang huling baraha na unti-unti na ring nawawalan ng bisa.

Mananatiling mapagmatyag ang sambayanan sa mga susunod pang kaganapan. Ang labanang ito ay hindi lamang tungkol sa dalawang kampo, kundi tungkol sa pagpapanatili ng dignidad sa ating pamahalaan. Ang pagbisto sa totoong ugali ng isang mambabatas ay paalala sa lahat na ang katungkulan ay isang sagradong tiwala na hindi dapat dinadaan sa panlilinlang at kawalan ng respeto sa kapwa. Ang “paiyak-iyak” ay hindi gagana kung ang taumbayan ay gising na at handang maningil sa mga maling gawain.