Sa mainit na mundo ng pulitika sa Pilipinas, tila nagbabago na ang ihip ng hangin. Ang mga dating matatapang na boses na laging nangunguna sa pag-uusig ay tila nakararamdam na ngayon ng kakaibang kaba. Ang tanong na umiikot sa apat na sulok ng Kongreso at sa mga bulungan sa social media: Ligtas pa ba sina Congressman Benny Abante at ang mga kaalyado tulad ni Jinky Luistro? O sadyang napapanahon na para balikan sila ng karma na matagal na nilang iniiwasan? Ang mga kaganapan kamakailan ay nagpapahiwatig na ang mga “tirador” ay nagiging “tinitira” na rin, lalo na ngayong unti-unting nauungkat ang mga isyu na pilit ibinabaon sa limot.

Ang pagkamatay ni Congressman Romeo Acop ay nag-iwan ng malaking puwang, hindi lamang sa kanyang pamilya kundi pati na rin sa estratehiya ng makapangyarihang Quad Committee. Sa kanyang pagpanaw, marami ang nagsasabing dinala niya sa kanyang huling hantungan ang napakaraming sikreto—mga lihim na maaaring magdiin o magsagip sa kanyang mga “kaibigan” sa pulitika. Ang matapang na pahayag ng mga kritiko ay simple ngunit tumitimo: “Isama mo na sa hukay ang mga magnanakaw mong kaibigan.” Ito ay isang talinghaga na nagpapahiwatig ng galit ng taumbayan sa mga opisyal na ginamit ang kanilang kapangyarihan para pagtakpan ang mga tunay na anomalya habang nagtuturo ng daliri sa kanilang mga kalaban.

Isang malaking palaisipan din ang bumabalot sa kaso ni Usec. Catalina Cabral. Ang kanyang biglaang pagkawala at ang pagkakadiskubre sa kanyang sinapit malapit sa Kennon Road ay nagdulot ng kilabot at sari-saring espekulasyon. Marami ang hindi naniniwalang ito ay isang simpleng aksidente. Sa gitna ng imbestigasyon sa bilyon-bilyong pondo para sa Flood Control Projects na tila naglaho na parang bula, ang pagkawala ng isang susing testigo ay nagbubukas ng pinto sa mas madilim na katotohanan. Iniligpit ba siya para hindi na makapagsalita? O may mas malalim na dahilan kung bakit kailangang manahimik ang mga taong may hawak ng katotohanan?

Ang mga pangyayaring ito ay nagdulot ng “panic mode” sa ilang mga mambabatas. Kung dati ay buo ang loob nina Abante at Luistro sa kanilang mga banat, ngayon ay tila may anino na silang kinatatakutan. Ang publiko ay nagsisimula nang magtanong: Nasaan na ang tapang? Bakit tila “kabado” na ang mga dating maingay? Ang takot ay hindi lamang nagmumula sa mga kalaban sa pulitika, kundi sa posibilidad na ang mismong sistema na kanilang ginagalawan ay bumigay at ilantad ang kanilang mga sariling baho. Ang mga proyektong flood control na walang napatunayan at ang mga pondo na hindi maipaliwanag ay nagiging multo na humahabol sa kanila ngayon.

Hindi maikakaila na ang taumbayan ay gising na. Ang mga sigaw sa social media ay hindi na lamang simpleng ingay kundi isang pwersang humihingi ng pananagutan. Ang mga paratang ng korapsyon at pagtatakip sa mga “kaibigan” ay hindi na uubra sa panahong ito. Ang bawat kilos nina Luistro at Abante ay binabantayan, at ang bawat hakbang nila ay tinitimbang. Ang hamon ay malinaw: Kung talagang malinis ang inyong konsensya, bakit tila takot na takot kayong mawala ang inyong kapangyarihan? Ang hustisya ay maaaring mabagal, ngunit ito ay siguradong darating, at walang kapangyarihan o posisyon ang makapipigil dito.

Sa huli, ang mensahe ay para sa lahat ng mga nakaupo sa pwesto na nag-aakalang habangbuhay silang maghahari. Ang kasaysayan ay puno ng mga kwento ng mga makapangyarihang tao na bumagsak dahil sa kanilang sariling kasakiman. Ang pagpanaw ng isang kasama ay paalala na ang lahat ng bagay ay may katapusan. Ang tanong na lang ay kung paano sila maaalala ng bayan—bilang mga lingkod na tapat, o bilang mga “kaibigan” na nagprotekta sa mga nagnakaw sa kaban ng bayan hanggang sa huli? Ang sagot ay malalaman natin sa mga susunod na kabanata ng teleseryeng ito sa totoong buhay.