Sa gitna ng katahimikan ng gabi, isang bulong ang biglang umalingawngaw—una sa mga pribadong chat, sumunod sa social media, at kalaunan ay umabot sa bawat sulok ng bansa. Isang balitang tila kidlat na pumutok: maaaring makauwi na raw si dating Pangulong Rodrigo Roa Duterte matapos ang sinasabing biglaang pasya ng Korte Suprema. Walang press release, walang kumpirmasyon, ngunit ang tensyon ay ramdam. Sa loob lamang ng ilang oras, nag-alab ang diskurso; ang mga mata ng publiko ay sabay-sabay na napalingon sa iisang tanong—totoo na ba ito?

Ayon sa mga kuwentong umuugong, nagkaroon daw ng masinsinang deliberasyon na isinagawa sa likod ng mga pinto, isang prosesong hindi basta-basta ibinubunyag sa madla. May mga nagsasabing may teknikal na batayan, may iba namang nagbabanggit ng procedural grounds na matagal nang tinatalakay sa mga legal na lupon. Isang insider ang naglahad na tila may gumugulong na desisyon, at aniya, “kapag umusad na ito, mahirap nang pigilan.” Sa mga ganitong salita, ang imahinasyon ng bayan ay mabilis na naglaro—may pag-asa, may kaba, may galit, at may pagdududa.

Samantala, sa Malacañang, ang katahimikan ay lalong naging kapansin-pansin. Walang agarang pahayag, walang nakaiskedyul na briefing. Sa halip, ang napapansin daw ay ang pagdami ng mga pulong, ang pagpasok-labas ng mga opisyal, at ang tila mas mahigpit na seguridad. Para sa ilan, ang kawalan ng sagot ay mas maingay pa kaysa sa anumang pahayag. May mga nagbasa rito ng senyales—na may hinihintay, na may binubuo, o na may ayaw pang ilabas hangga’t hindi buo ang larawan.

Sa kampo ni FPRRD, ganito rin ang tono: tahimik ngunit matatag. Walang kumpirmasyon, walang tahasang pagtanggi. Isang taong malapit sa pamilya ang nagbitiw ng maikling pahayag na puno ng pag-iingat at pag-asa: “Matagal na naming hinihintay ang linaw. Kung ano man ang mangyari, haharapin namin.” Sa ilang lugar, may mga ulat ng maliliit na pagtitipon—mga tagasuportang nagdarasal, nag-aabang, at umaasang uuwi na ang kanilang pinuno.

Habang lumalawak ang usap-usapan, nagiging mas masigla ang social media. May mga nagdiriwang na parang tapos na ang laban; may mga nagbabala na huwag magpadala sa tsismis; at may mga nananawagan ng malinaw at opisyal na impormasyon. Ang comment sections ay naging larangan ng argumento—mga kuwento ng nakaraan, mga pangamba sa hinaharap, at mga tanong na paulit-ulit na ibinabato: nasaan ang dokumento? sino ang magsasalita? kailan lalabas ang katotohanan?

Sa mundo ng pulitika, ang isang bulong ay maaaring maging lindol. Ang pangalan ni FPRRD, para sa marami, ay nananatiling makapangyarihan—isang pangalan na kayang gumalaw ng opinyon, magpabalik ng alaala, at magbukas ng mga sugat. May mga nagmumuni-muni na kung sakaling makauwi nga siya, maaaring magbago ang timpla ng pulitikal na usapan, mula lokal hanggang pambansa. May domino effect daw ito, sabi ng ilang observer—mga alyansa na gagalaw, mga estratehiyang babaguhin, at mga plano na muling ilalatag.

Habang ang oras ay lumilipas, ang katahimikan ay patuloy na sinusubok ang pasensya ng publiko. Ang bawat cryptic post, ang bawat hindi pinangalanang source, ay nagiging gatong sa apoy. Ngunit sa kabila ng lahat, nananatiling iisa ang hinihintay ng bayan: isang malinaw na pahayag na maghihiwalay sa haka-haka at katotohanan. Isang anunsyong magpapatahimik sa ingay—o magpapasimula ng panibagong yugto ng diskurso.

Hanggang sa sandaling iyon, ang kuwento ay patuloy na iikot sa pagitan ng pag-asa at pagdududa. Sa panahong mabilis kumalat ang impormasyon, ang pag-iingat ang tunay na sandigan. At sa likod ng lahat ng drama, nananatiling mahalaga ang paalala: ang mga ganitong salaysay ay dapat salain, siyasatin, at hintayin ang opisyal na linaw bago ituring na katotohanan.