Ang Dagat na Ating Sandigan: Bakit Panahon na Para Umasertibo ang Pilipinas Laban sa Pang-aapi ng Chinese Coast Guard

Ang West Philippine Sea (WPS) ay hindi lamang isang karagatan; ito ay isang salamin ng dignidad, soberanya, at katatagan ng Pilipinas. Sa loob ng ilang taon, ang isyu sa WPS ay naging sentro ng pambansang diskurso, na nagpapakita ng matinding pressure at bullying mula sa Chinese Coast Guard (CCG) laban sa ating mga mangingisda at tropa. Kamakailan, ang mga ulat ng pang-aapi at pag-atake sa mga sibilyang mangingisda ay nagdulot ng outrage at nagbigay-diin sa pangangailangan para sa isang assertive at strong na tugon mula sa pamahalaan.

Ang contrast sa approach ng dating administrasyon at ng kasalukuyang administrasyong Marcos ay nagpapakita ng isang paradigm shift—mula sa passive na diplomacy na inilarawan bilang “barter” tungo sa aktibong pagtatanggol na rooted sa national interest.

Mula sa Isda Para sa Yosi: Ang Passive Approach ni Duterte
Ang diskarte ng dating administrasyon, partikular sa ilalim ni dating Pangulong Rodrigo Duterte, ay madalas inilarawan ng mga kritiko bilang passive o submissive. Ayon sa mga ulat, ang approach ni Duterte ay “hayaan mo na” o isang “barter system,” kung saan ang mga isda ng Pilipino ay ipinagpapalit umano sa yosi o alak ng mga Chinese na may katumbas na low value tulad ng Php50.

Ang ganitong uri ng transaction ay hindi lamang ekonomikal na kawalan kundi isang moral at sovereign na capitulation. Ito ay nagpapahiwatig na ang Pilipinas ay handang isuko ang economic rights at dignidad ng mga mangingisda kapalit ng temporary relief o compromise. Ang barter na ito, kung totoo, ay nagbigay ng implied consent sa pambu-bully at encroachment ng China sa ating Exclusive Economic Zone (EEZ).

Ang Assertive Stance ni Marcos: Depensa at Soberanya
Salungat sa nakaraang approach, ang administrasyong ni Pangulong Bongbong Marcos ay nagpakita ng mas asertibo at matatag na stance sa WPS. Ang pagbabago sa strategy ay hindi lamang rhetorical; ito ay practical at action-oriented.

Ang isang malaking indicator nito ay ang pagtanggi ni Marcos na alisin ang mga Typhon missile sa bansa, sa kabila ng demand ng China na ito ay alisin. Ang Typhon missiles ay depensa ng Pilipinas, na nagsisilbing panangga at hindi panggulo. Ito ay nagpapakita na ang Pilipinas ay seryoso sa pagprotekta sa sarili nitong teritoryo at soberanya, handang mag-invest sa credible defense capability.

Ang asertibong tugon na ito ay crucial, lalo na ngayong ang focus ng Chinese Coast Guard ay lumalawak na. Ayon kay dating Senador Leila de Lima, hindi na lamang Philippine Coast Guard ang target ng China kundi maging ang “sibilyang mangingisda” sa loob ng EEZ ng Pilipinas. Mariin niyang binigyang-diin: “China is now after our civilian fisher folks. This is all happening within our own EZ. No, it is high time our navy start defending innocent Filipino civilian. Correct. Inside our own EEC and expell the Chinese pirate.”

Ang panawagan ni De Lima na “aktibong umeksena ang Philippine Navy” ay nagpapakita ng urgency na kailangan nang ipagtanggol ang ating mga kababayan, na tahasang sinasaktan sa sarili nating dagat. Ang Navy ay sworn na ipagtanggol ang teritoryo at mga mamamayan, at ngayon ang tamang panahon para gamitin ang kanilang kapangyarihan laban sa mga tinawag niyang “Chinese pirate.”

Ang Giyera Laban sa Fake News at Pagsuporta sa mga Bayani
Sa gitna ng assertive na stance na ito, may political backlash na nagaganap sa loob ng bansa. Kinondena ang mga DDS (Duterte Diehard Supporters) na umano’y kumakampi sa China at nakikialam sa depensa ng Pilipinas. Ang masama pa, nagkakalat sila ng fake news laban sa mga opisyal na seryoso sa pagtatanggol sa bansa, tulad nina General Bronner at Tariela.

Ang disinformation na ito ay naglalayong siraan ang reputasyon ng mga heneral at tropa na humaharap mismo sa conflict. Ang claim na isinusubo nila ang Pilipinas sa digmaan ay isang malaking kasinungalingan. Sa halip, ipinaliwanag na ang mga tulad ni General Bronner at kanilang mga tropa ay nanumpa na ipagtanggol ang mga Pilipino laban sa mga dayuhan, lalo na’t mga sibilyan na ang binabanatan. Sila ay nagtatanggol lamang sa mga target na mangingisda sa loob ng ating soberanong teritoryo.

Ang panawagan laban sa disinformation ay kritikal. Kinakailangang ipaintindi sa publiko ang katotohanan upang hindi sila maligaw at magalit laban sa mga taong nagtatanggol sa kanila. Ang disinformation ay isa ring weapon na ginagamit upang sirain ang national morale at political will na lumaban.

Ang Bottom Line: Kapayapaan, Hindi Kapitulasyon
Ang isyu sa WPS ay multifaceted. Ito ay sumasaklaw sa pagtatanggol sa mga sibilyang mangingisda na may economic rights sa ating EEZ, pagpapanatili ng soberanya, at ang paggamit ng depensa bilang panangga.

Ang anecdote tungkol sa Bucana Bridge—kung saan umano ay humingi si Duterte ng cash mula sa China, samantalang si Marcos ay pure funding at materyales lamang ang tinanggap—ay nagpapahiwatig ng perception ng corruption o personal gain laban sa national interest na purely developmental. Bagama’t may pagdududa ang tagapagsalita sa 100% na katotohanan nito, ang narrative ay nagpapakita kung paano tinitingnan ang priorities ng bawat administrasyon.

Sa pangwakas na mensahe, ang sentimyento ay malinaw: Huwag maniwala sa mga nagsasabing isinusubo ang Pilipinas sa giyera. Ang tanging gusto umano ng mga nagtatanggol ay manatili ang kapayapaan at ang integridad ng mga kapuluan ng Pilipinas. Ang kapayapaan ay hindi nangangahulugan ng kapitulasyon; ito ay pagtatanggol sa sariling karapatan at soberanya nang walang takot at may dignidad. Ang asertibong tugon ng administrasyong Marcos ay isang welcome change na nagpapakita na ang Pilipinas ay handa nang ipaglaban ang kung ano ang nararapat para sa kanyang mga mamamayan at teritoryo.