Sinasabing ang bawat tahanan ay may mga sikretong pilit na itinatago sa loob ng apat na sulok ng mga pader nito. Ngunit paano kung ang sikretong ito ay hindi lamang basta kakaiba, kundi isang bagay na labas sa moralidad, nakakasulasok sa sikmura, at labag sa batas? Sa mundo ng kriminalidad, madalas nating marinig ang mga kuwento ng pagnanakaw, pagpatay, o panloloko, subalit may mga pagkakataong ang krimen ay nag-uugat sa mga hindi maipaliwanag na “trip” o pagnanasa na sumusuway sa lahat ng pamantayan ng pagiging tao. Ito ang kuwento ng isang mag-asawang tila normal sa paningin ng marami, ngunit may itinatagong kadiliman na naging mitsa ng kanilang pagbagsak at pagkasira ng dangal ng kanilang sariling pamilya.

Nagsimula ang lahat sa isang tahimik na subdivision sa probinsya, kung saan kilala ang mag-asawang sina “Rico” at “Mina” (hindi tunay na mga pangalan) bilang mga huwarang kapitbahay. Si Rico ay isang tahimik na empleyado, habang si Mina naman ay isang aktibong miyembro ng kanilang komunidad. Sa loob ng ilang taon, wala silang naging kaaway at walang anumang bahid ng gulo sa kanilang pangalan. Ngunit sa likod ng kanilang maayos na facade, nagsisimula nang bumuo ng isang kakaibang ritwal o “trip” ang dalawa na hindi kayang sikmurain ng isang normal na tao. Ang kanilang mga aktibidad ay nagsimula sa mga maliliit na bagay hanggang sa humantong ito sa isang gawaing kriminal na sangkot ang mga inosenteng biktima.

Ang bawat krimen ay may bakas, at ang bakas ng mag-asawang ito ay nagsimulang lumabas dahil sa masangsang na amoy at kakaibang ingay na nagmumula sa kanilang tahanan tuwing sasapit ang hatinggabi. Noong una, inisip ng mga kapitbahay na baka may problema lamang sa kanilang drainage o kaya ay nag-aalaga sila ng mga kakaibang hayop. Ngunit nang magsimulang mawala ang mga alagang hayop sa paligid at maging ang ilang mga personal na gamit ng mga residente, nagsimula nang mabuo ang hinala. Ang hindi nila alam, ang mag-asawa ay nahuhumaling na sa isang “nakakadiring trip” na kinasasangkutan ng mga bagay na hindi dapat ginagawa ng mga taong may tamang pag-iisip.

Nang sumapit ang isang gabi kung saan hindi na nakatiis ang isang malapit na kapitbahay, minabuti nitong sumilip sa bintana nina Rico at Mina. Ang kanyang nakita ay isang eksenang tila kinuha sa isang horror movie. Ang mag-asawa ay huling-huli sa akto na gumagawa ng mga bagay na labag sa sanitary laws at moralidad, kung saan ginagamit nila ang mga nakakadiring elemento bilang bahagi ng kanilang “kasiyahan.” Hindi lamang ito usapin ng personal na preference; humantong na ito sa pambabastos sa komunidad at paglabag sa batas tungkol sa public health at decency. Ang nakita ng saksi ay sapat na upang agad itong tumawag ng mga awtoridad.

Sa pagsalakay ng mga pulis, lalong lumabas ang baho ng kanilang gawain. Natuklasan sa loob ng kanilang tahanan ang mga ebidensyang magpapatunay na ang kanilang “trip” ay matagal na nilang ginagawa. Ang mga detalye ng kanilang aktibidad ay sadyang nakakasuka—mula sa pagkolekta ng mga basura na may “personal na gamit” hanggang sa mga ritwal na hindi kayang ilarawan ng normal na salita nang hindi nababaligtad ang sikmura. Ang mag-asawa ay agad na inaresto at dinala sa presinto, kung saan doon lamang lumabas ang kanilang tunay na katwiran: sadyang “doon daw sila masaya.”

Ngunit ang kaligayahan para sa kanila ay nagdulot ng matinding trauma sa mga taong nakapaligid sa kanila. Ayon sa mga imbestigador, ang kasong ito ay maituturing na “psychological anomaly” na humantong sa kriminal na gawa. Ang paglabag sa Republic Act 3815 o ang Revised Penal Code tungkol sa mga gawaing nakakasakit sa moralidad at pampublikong kaayusan ay naging basehan ng kanilang pagkakakulong. Hindi ito simpleng usaping mag-asawa lamang; ito ay usapin ng pambabastos sa dignidad ng tao at sa kalinisan ng komunidad.

Ang balitang ito ay mabilis na kumalat sa social media, at ang reaksyon ng publiko ay iisa: matinding pagkadiri at galit. Marami ang nagtatanong kung paano nagagawa ng dalawang taong mukhang disente ang gayong kalunos-lunos na gawain. Ang kwento nina Rico at Mina ay nagsilbing babala na hindi lahat ng nakikita nating maayos sa labas ay maayos din sa loob. Minsan, ang pinaka-nakakatakot na mga nilalang ay hindi iyong mga nakatira sa gubat, kundi ang mga taong nakangiti sa atin tuwing umaga habang may itinatagong “nakakadiring trip” sa dilim.

Sa kasalukuyan, ang mag-asawa ay nahaharap sa patong-patong na kaso. Bukod sa mga legal na parusa, ang “social death” na kanilang inabot ay tila mas matindi pa kaysa sa rehas ng kulungan. Wala nang nais makipag-usap sa kanila, at ang kanilang pamilya ay napilitang lumikas dahil sa kahihiyang idinulot ng kanilang mga ginawa. Ang aral ng kuwentong ito ay simple: ang ating mga personal na “trip” ay may hangganan, lalo na kung ito ay nakakasakit na sa iba at sumusuway na sa batas ng tao at ng Diyos.

Ang krimen ay hindi palaging may kinalaman sa pera o kapangyarihan; kung minsan, ito ay bunga ng isang baluktot na pag-iisip na pilit na binibigyang-katwiran ang mga maling gawain. Sa huli, ang katotohanan ang laging nanaig, at ang “baho” ng mga itinatagong gawain ay palaging makakahanap ng paraan upang sumabog at malaman ng lahat. Ang kuwento ng mag-asawang ito ay mananatiling isang madilim na kabanata sa kasaysayan ng kanilang barangay—isang paalala na ang tunay na kalinisan ay nagsisimula sa isip at sa puso, bago ito makita sa ating mga tahanan.