Sa gitna ng naglalagablab na kontrobersya tungkol sa bilyon-bilyong pisong flood control scandal, isang malagim na insidente ang yumanig sa buong bansa—ang pagkawala ni dating DPWH Undersecretary Catalina Cabral. Ang kanyang pagkapanaw sa ilalim ng isang matarik na bangin sa Kennon Road ay hindi lamang nag-iwan ng pait sa kanyang pamilya, kundi nagbukas din ng isang napakalaking katanungan: ito ba ay isang hindi inaasahang aksidente o isang planadong hakbang upang tuluyan na siyang patahimikin? Marami ang nagdududa, lalo na’t si Cabral ay itinuturing na isa sa mga nakakaalam ng tunay na daloy ng pera sa mga kaduda-dudang proyekto ng gobyerno. May mga ulat na nagsasabing bago ang insidente ay mayroon siyang ibinigay na sensitibong dokumento sa isang mambabatas na naglalaman ng mga pangalan ng mga mambabatas na sangkot sa malawakang korapsyon.

Ang isa sa pinakamalaking butas sa bersyon ng aksidente ay ang pag-amin ni Cabral sa isang lumang panayam na siya ay may matinding phobia sa matataas na lugar o heights. Para sa isang taong hindi man lang makatingin sa ibaba mula sa mataas na gusali, tila imposible na kusang lalapit o uupo siya sa gilid ng isang bangin nang mag-isa sa gitna ng dilim. Ang ganitong uri ng kontradiksyon ay nagtutulak sa marami na isipin na baka may ibang puwersa na nagdala sa kanya sa lugar na iyon. May mga teorya ring lumulutang na baka ang layunin ng mga nasa likod nito ay upang magkaroon ng kalituhan sa publiko at malihis ang atensyon mula sa mga tunay na mastermind ng korapsyon na pilit niyang isisiwalat sana.

Hindi rin nakaligtas sa mapanuring mata ng publiko ang kilos ng driver ni Cabral noong gabing iyon. Ayon sa mga ulat, nagawa pa ng driver na mag-selfie sa lugar kung saan naroon ang kanyang VIP, isang bagay na itinuturing na labag sa pangunahing protokol ng seguridad. Bilang isang bodyguard o driver ng isang mataas na opisyal na nasa panganib ang buhay, ang paglalantad sa lokasyon ng iyong amo sa pamamagitan ng social media ay isang napakalaking pagkakamali. Higit pa rito, ang kwento na iniwan niya ang opisyal sa gitna ng daan sa isang delikadong lugar ay tila hindi kapanipaniwala para sa sinumang sanay sa pag-aalaga ng mga mahahalagang tao. Dahil dito, lalong tumitindi ang hinala na mayroong “script” na sinusunod upang pagtakpan ang tunay na naganap.

Sa kabilang banda, may mga lumalabas ding anggulo tungkol sa posibilidad ng pagpapanggap o “faking your own death.” Binanggit sa mga usap-usapan na ang isa sa mga paboritong panoorin ng opisyal ay may kinalaman sa kung paano takasan ang batas sa pamamagitan ng paggawa ng senaryo ng sariling pagkawala. Bagaman ito ay isang teorya pa lamang, hindi ito isinasantabi ng mga nagmamasid lalo na’t napakalaki ng nakataya sa kasong ito. Sa gitna ng mga batikos at panggigipit sa ilang mga politiko, ang pagkawala ng isang mahalagang saksi ay isang malaking bentahe para sa mga taong ayaw mabunyag ang kanilang mga ilegal na gawain. Ang katotohanan ay tila pinipilit na lunurin sa ilalim ng mga haka-haka at paninira sa ibang mga personalidad.

Habang nagpapatuloy ang ingay sa politika, isang mahalagang paalala ang ibinabahagi sa bawat Pilipino: ang katotohanan ay hindi kailanman natutulog. Sa kabila ng mga pilit na pagpihit sa kwento upang pagmukhain na may ibang mambabatas na sangkot, ang mga dokumento at ebidensya ang magpapatunay kung sino ang tunay na nagwaldas ng kaban ng bayan. Ang bawat bilyon na nawawala sa mga flood control projects ay pera ng taong bayan na dapat sana ay nagagamit sa mga proyektong makakatulong sa mahihirap. Ang mga insertion sa budget na nadidiskubre ngayon sa iba’t ibang distrito ay patunay na mayroong sistematikong paraan ng pagkuha ng pondo na kailangang matuldukan na.

Sa huli, ang mahalagang aral na makukuha sa mga kaganapang ito ay ang pananatili ng ating pananampalataya sa gitna ng kaguluhan. Naniniwala ang marami na ang Diyos ay may paraan upang ilantad ang mga masasamang gawain, gaano man ito pilit na itago ng mga makapangyarihan. Ang bawat pagsubok na pinagdadaanan ng ating bansa ay may layunin—ang gisingin ang kamalayan ng bawat Pilipino upang piliin ang mga lider na tunay na may malasakit at integridad. Habang papalapit ang kapaskuhan, nawa’y magsilbing inspirasyon ito upang maging matatag at huwag mawalan ng pag-asa sa kabila ng mga madidilim na kabanata ng ating kasaysayan. Ang katarungan ay lilitaw sa takdang panahon, at ang mga taong tunay na naglingkod nang tapat ay mananatiling buhay sa alaala ng sambayanan.