I. Ang Simula ng Paghinto
Ang simula ay hindi sirena ng ambulansya, kundi ang katahimikan.

Sa gitna ng covered court, sa ilalim ng logo ng The Vega Cares, bumagsak si Maribelle. Hindi mahina, kundi may tunog ng semento. Parang pader na nagbitiw. Walang drama. Aksidente lang. Pero ang aksidente na iyon ang naging linya na naghiwalay sa dalawang mundo.

Nasa itaas si Gabriel de Vega. Simpleng suot, pero halatang mamahalin. Hindi siya ngumingiti. May bigat ang mga mata niya. Siya ang kontrabida sa headline ng mga kalaban. Siya ang mukha ng kapangyarihan na kayang bilhin ang lahat. Pero ngayon, nakatingin lang siya. Hindi sa media, kundi sa isang bata.

Nakaluhod si Eira. Walo. Payat. Luha. Nakaipit sa braso niya ang luma, kupas na, unting tren. Huling alaala ng tatay niya. Ang tibok ng puso ni Eira.

“Ma, huwag kang matulog!”

Ang sigaw na iyon ang unang bala. Hindi ito pangkumbinsi, kundi dasal.

Lumapit si Gabriel. Tahimik. Hindi siya nagtanong ng “Anong nangyari?” Nagtanong siya, “Anong pangalan ng mama mo?” Diretso.

“Maribelle Lantaka po,” nanginginig na sagot ni Eira.

Sa isang iglap, parang may pumutok sa loob ni Gabriel. Hindi awa. Kundi alaala. Isang gabing may hindi niya nailigtas. Isang kapatid na nawala habang inuuna ng pamilya niya ang reputation.

“Dadalhin natin siya sa ospital,” sabi ni Gabriel. Utos. Walang tanong. Diretso na ‘yon.

II. Ang Tunog ng Salapi at Lason
Sa loob ng clinic, puti ang ilaw. Mabilis ang mga tao. Mabagal si Eira.

Nasa gilid siya. Nanginginig ang tuhod. Pinigilan siyang lumapit sa nanay niya. Narinig niya ang mga salita ng doktor: “Chronic… advance na… life threatening.”

Hindi niya naintindihan. Ang alam lang niya: Aalisin na sila.

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Yasmine Alcaraz. Fiance ni Gabriel. Board Member. Amoy pabango at bakal. Ang tingin niya kay Eira? Pagnunumero.

“Gav, bakit trending tayo?” Walang hiya. Walang awa. Negosyo lang.

Lumapit si Yasmine. Malamig ang boses. “May board dinner tayo bukas. Merger talks. Huwag mong sirain ang valuation natin dahil sa isang charity case.”

Valuation. Hindi alam ni Eira ang ibig sabihin. Pero naramdaman niya ang lamig. Parang sinasabing may presyo ang paghinga ng mama niya.

“Miss,” nanginginig na sabi ni Eira. “Hindi po namin gusto ng gulo. Gusto ko lang po… gumising si mama.”

Hindi naawa si Yasmine. Pormal lang. “I know, sweetheart, but there are systems.”

Pumagitna si Gabriel. Ang mukha niya, pagod. “Yasmin, lumabas ka muna.”

Naramdaman ni Eira ang unang totoong kontrabida. Hindi si Aling Sinda na naniningil ng upa, kundi ang mga taong naniningil ng katahimikan kapalit ng buhay.

III. Ang Pag-aalay
Ang mga sumunod na oras ay gi-nil ng katahimikan.

Kailangan ng deposito. Kailangan ng transfer. Walang legal guardian.

Nasa hallway si Gabriel. Kausap si Selwin, ang abogado. Mga salita: Risk. Board. Exposure.

Narinig ni Eira ang boses ng landlady sa phone. Matinis. “Eira, kung hindi kayo uuwi, ilalabas ko lahat ng gamit at yang laruan mo isasama ko ‘yan!”

Doon nagbago ang lahat. Hindi na pera ang kalaban. Alaala.

Pumutok ang ubo ni Maribelle sa loob ng kwarto. Masakit. Parang hiwa sa hangin. Oras ang kalaban. At si Eira, bata. Walang laban.

May nabuo sa isip niya. Isang desisyon na mas mabigat pa sa buhay niya.

Dahan-dahan, inangat niya ang munting tren. Ang laruan ni Papa. Ang huling string na nag-uugnay sa kanya sa lakas.

Lumapit siya kay Gabriel. Umiiyak. Nanginginig. Inialay ang laruan na parang huling dasal.

“Sir,” bulong niya. Pinipiga ang dibdib. “Sa inyo na lang po ang paborito kong laruan. Basta pagalingin niyo si mama!”

Huminto ang mundo. Napatingin ang mga nurse. Si Yasmine, na kakalabas lang ng conference room, narinig iyon. Ngumiti siya. Maliit. “Emotional leverage,” bulong niya kay Darius.

Pero si Gabriel, hindi niya kinuha. Dahan-dahan niyang itinulak pabalik ang kamay ni Eira. Sagrado ang hawak.

“Hindi ko kailangan ng kapalit,” sabi ni Gabriel. Mababa. Matigas. “At hindi mo kailangang ibenta ang alaala ng tatay mo para mabuhay ang nanay mo.”

IV. Ang Pagbuwag ng Kapangyarihan
Biglang luminaw ang mga mata ni Gabriel. Tumingin siya sa laruan. Tumingin siya kay Yasmine at Darius sa hallway. Tiningnan niya ang presyo ng kanyang katahimikan.

“Selwin,” tawag niya. Matatag. “Prepare the documents. If they want valuation, I’ll give them valuation.”

Napalunok si Selwin. “Sir, anong sinasabi niyo?”

Huminga ng malalim si Gabriel. Ang boses, parang pinto na binuksan.

“Kung ang paraan para mailigtas siya ay kailangan kong mawalan ng control sa kumpanya, then so be it.”

Boom. Hindi siya sumigaw. Pero ang mga salitang iyon ang pumutok sa boardroom.

Sa ibaba, nagsimula na ang board meeting. Si Yasmine. Si Darius. Galit. Inis. Takot.

“You’re cornering us emotionally, Gabriel!” sigaw ni Darius.

“Hindi rin leadership ang magtago sa likod ng spreadsheet habang may taong nahihirapang huminga!” balik ni Gabriel.

“Choose! Company or a stranger!” sigaw ni Yasmine.

Tumayo si Gabriel. Ang desisyon, tapos na.

“My plan is to remove this issue from corporate funds entirely. I will use my own assets. And if my assets aren’t enough, I will liquidate my controlling stake.”

Kamatayan ang katahimikan sa boardroom. Nawala ang ngiti ni Darius. Nanlaki ang mata ni Yasmine.

Umalis si Gabriel. Walang pirmahan. Walang paalam sa kanyang imperyo. Paglabas niya, diretso siya kay Eira.

“Era,” sabi niya. Nakaluhod. “May kailangan akong ayusin pero hindi ko iiwan ang mama mo. Naririnig mo?”

Nanginginig ang labi ni Eira. “Opo, sir. Pero baka magalit po sila sa inyo…”

“Hayaan mo,” sagot ni Gabriel. “Mas nakakatakot ang mawalan ng pagkakataon kaysa mawalan ng approval.”

V. Ang Katapusan ng Isang Kabanata
Ang transfer ay natuloy. Si Maribelle ay dinala sa mas malaking ospital. Ang mga gulong ng stretcher ay umikot.

Habang umiikot ang gulong, nagsimula ring umikot ang gulong ng merkado. Ipinagbili ni Gabriel ang kanyang kapangyarihan. Hindi para maging mahirap, kundi para maging malaya.

Hindi na CEO si Gabriel.

Pero sa gabi, sa bintana ng ICU, nakatayo si Eira. Tahimik. Hawak ang munting tren. Hindi na takot. Kasi alam niya, ang laruang iyon ay hindi na utang kundi simbolo. Simbolo ng pag-asa na hindi na kailangang ibenta.

Tumingin si Gabriel sa bata. Sa bintana. Sa siyudad. Nawala ang kanyang kumpanya. Pero nakuha niya ang isang bagay na mas mahalaga.

Sa labas ng pinto, naroon si Yasmine at Darius. Nakasandal. Naghihintay. Nanalo sila sa boardroom. Pero sa harap ng isang batang lumaban sa takot, talo sila.

Ang kwento ay hindi nagtapos sa yaman. Nagtapos ito sa paghinga ni Maribelle. Nagtapos ito sa tapang ni Eira. At nagtapos ito sa isang CEO na pinili ang konsensya kaysa korona. Ang katapusan ng kanyang imperyo ang naging simula ng kanyang pagkatao.