KABANATA 1: ANG ASONG WALANG HALAGA

Sa isang mahirap na komunidad sa gilid ng riles ng tren, nakatira ang pamilya nina Carding at Lena. Isang kahig, isang tuka ang kanilang pamumuhay. Si Carding ay kargador sa palengke, habang si Lena ay labandera. Mayroon silang isang anak, si Baby Junjun, na anim na buwang gulang pa lamang. Masaya sana sila, kung hindi lang dahil sa mainitin na ulo ni Carding, lalo na kapag walang pera. At ang madalas na napagbubuntunan ng kanyang galit ay ang kanilang asong si “Bantay.”

Si Bantay ay isang aspin na napulot lang ni Lena sa kalsada noong buntis pa siya. Payat, kulay-abo, at may pilay sa kanang paa. Para kay Carding, pabigat si Bantay. “Lena, itapon mo na ‘yang aso na ‘yan! Wala na nga tayong makain, dadagdag pa ‘yan! Malas ‘yan!” laging bulyaw ni Carding. Pero hindi pumayag si Lena. “Hayaan mo na, Carding. Siya ang bantay ni Junjun kapag naglalaba ako. Mabait siya.”

Totoo iyon. Kapag umiiyak si Junjun, si Bantay ang unang lalapit, didilaan ang paa ng bata, o kaya ay uungol para tawagin si Lena. Pero kahit anong bait ng aso, hindi ito nakaligtas sa lupit ni Carding. Kapag umuuwing lasing si Carding, si Bantay ang sinisipa niya. Minsan, binubuhusan pa niya ito ng tubig. Tinitiis ni Bantay ang lahat. Hindi siya lumalaban. Titingin lang siya kay Carding gamit ang kanyang maamong mata at yuyuko.

KABANATA 2: ANG PAGSIKLAB NG TRAHEDYA

Isang mainit na hapon ng Sabado, umalis si Carding para mamasada ng tricycle (sideline niya). Si Lena naman ay nagpunta sa poso sa likod ng kanilang barong-barong para maglaba. Iniwan niya si Baby Junjun na mahimbing na natutulog sa duyan sa loob ng bahay. Si Bantay, gaya ng nakagawian, ay nakahiga sa ilalim ng duyan, binabantayan ang kanyang “alaga.”

Luma na ang bahay nila. Gawa sa light materials—plywood, yero, at lumang kahoy. Ang mga kable ng kuryente ay “jumper” lang at buhol-buhol. Hindi namalayan ni Lena na nag-iinit na pala ang outlet kung saan nakasaksak ang electric fan sa kwarto.

Biglang… SIZZZ… POP!

Pumutok ang outlet. Ang cheaps na kurtina sa tabi nito ay mabilis na nagliyab. Dahil mainit ang panahon at tuyong-tuyo ang kahoy, mabilis na kumalat ang apoy. Sa loob lang ng ilang minuto, ang kwarto ay napuno ng makapal na itim na usok.

Sa labas, naamoy ni Lena ang usok. “Anong nasusunog?” tanong niya. Paglingon niya sa bahay, nakita niya ang apoy na lumalabas sa bintana ng kwarto ni Junjun.

“JUNJUN! ANAK KO!” tili ni Lena.

Binitawan niya ang labada at tumakbo papunta sa pinto. Pero huli na. Ang apoy ay nasa sala na. Ang init ay nakakapaso. Ang usok ay nakakabulag.

“Tulong! Tulungan niyo ako! Ang anak ko nasa loob!” sigaw ni Lena habang pilit na sumusuong sa apoy. Pero hinila siya ng mga kapitbahay. “Lena, huwag! Mamamatay ka! Ang laki na ng apoy!”

“Bitawan niyo ako! Si Junjun! Si Junjun!” nagwawala si Lena.

Dumating ang mga bumbero pero masikip ang daan. Hindi makapasok ang truck. Ang mga kapitbahay ay nagbuhos ng tubig gamit ang timba, pero parang balewala ito sa nagngangalit na apoy. Rinig na rinig ni Lena ang pagbagsak ng mga kahoy sa loob. Wala siyang marinig na iyak ng bata.

“Wala na… patay na ang anak ko…” napaluhod si Lena sa putikan, humahagulgol.

KABANATA 3: ANG PAGTALON SA IMPYERNO

Sa gitna ng kaguluhan, may isang nilalang ang hindi sumuko.

Sa loob ng nasusunog na bahay, gising na gising si Bantay. Ang usok ay masakit sa ilong at mata. Ang init ay tila impyerno. Nakita niya ang duyan na unti-unting nilalamon ng usok. Umiiyak si Baby Junjun, ubo ng ubo.

Si Bantay, na pwedeng-pwedeng tumakbo palabas para iligtas ang sarili, ay hindi umalis.

Sa labas, nakita ng mga tao si Bantay sa bintana.

“Yung aso! Nasa loob!” sigaw ng isang bata.

Ang akala nila ay tatalon si Bantay palabas. Pero laking gulat nila nang bumalik ito sa loob—direkta sa gitna ng apoy!

“Bantay! Huwag!” sigaw ni Lena.

Nawala si Bantay sa usok.

Lumipas ang isang minuto. Dalawang minuto. Ang bubong ay nagsisimula nang bumigay.

“Wala na. Tapos na,” sabi ng isang tanod.

Pero biglang… may gumalaw sa pintuan.

Mula sa pader ng apoy, isang itim at sunog na bulto ang lumabas.

Si Bantay!

Ang kanyang balahibo ay sunog na sunog. Ang kanyang balat ay lapnos. Umiika-ika siya. Pero sa kanyang bibig, kagat-kagat niya ang lampin (diaper cloth) ni Baby Junjun.

Hila-hila niya ang sanggol palabas ng impyerno!

“Ang bata! Buhay ang bata!” sigaw ng mga tao.

Binitawan ni Bantay si Junjun sa ligtas na damuhan, malayo sa apoy. Agad na tumakbo si Lena at niyakap ang anak. Umiiyak si Junjun, maitim sa usok, pero buhay! Walang paso!

“Anak ko! Salamat sa Diyos! Salamat!” iyak ni Lena.

Lumingon siya kay Bantay.

Ang aso ay nakahandusay sa lupa. Hinihingal. Ang dila ay nakalawit. Ang kanyang katawan ay nanginginig sa sakit ng mga paso. Iniligtas niya ang bata gamit ang kanyang katawan bilang panangga sa apoy habang hila-hila ito.

KABANATA 4: ANG PAGDATING NG AMO AT ANG PAGSISISI

Dumating si Carding, hingal na hingal. Nakita niya ang sunog na bahay. Nakita niya si Lena at Junjun.

“Lena! Ang bata?!”

“Ligtas siya, Carding! Ligtas siya!” sabi ni Lena. “Iniligtas siya ni Bantay!”

Tumingin si Carding sa aso. Nakita niya ang kalagayan nito. Ang asong laging sinisipa niya. Ang asong tinawag niyang walang silbi. Ang asong gusto niyang ipapatay.

Ngayon, nakahiga ito sa paanan niya, sunog ang balat, naghihingalo, matapos iligtas ang kaisa-isa niyang anak.

Napaluhod si Carding.

“Bantay…” garalgal na tawag ni Carding.

Dumilat si Bantay nang bahagya. Tumingin siya kay Carding. Sa kabila ng sakit, sa kabila ng pang-aabuso, kumawag pa rin nang mahina ang kanyang buntot. Wag-wag-wag…

Parang sinasabi niyang, “Boss, okay na ang anak mo. Ligtas na siya.”

Bumuhos ang luha ni Carding. Niyakap niya ang marumi at sunog na aso. Walang pakialam kung madumihan siya.

“Sorry, Bantay… Sorry…” hagulgol ni Carding. “Patawarin mo ako. Ang sama ko sa’yo. Pero iniligtas mo pa rin ang pamilya ko. Sorry…”

Dinala nila si Bantay sa pinakamalapit na vet clinic. Maraming tao ang nag-ambagan. Ang video ng pagsagip ni Bantay ay nakunan pala ng isang kapitbahay at nag-viral sa Facebook.

“ASO, SINUONG ANG APOY PARA ILIGTAS ANG SANGGOL!”

Libo-libong tao ang nagpadala ng tulong. Isang sikat na beterinaryo ang nag-offer na gamutin si Bantay nang libre.

Ilang araw na nasa kritikal na kondisyon si Bantay. Si Carding, hindi umaalis sa tabi ng kulungan ng aso sa vet. Kinakausap niya ito. “Bantay, lumaban ka. Babawi ako sa’yo. Kakain ka na ng masarap. Hindi na kita sasaktan. Please, huwag mo kaming iiwan.”

At dahil sa himala, at sa pagmamahal na naramdaman niya, unti-unting gumaling si Bantay.

KABANATA 5: ANG BAGONG BUHAY

Dahil sa viral story, isang mayamang negosyante na dog lover din ang naantig. Binigyan niya ng bagong bahay at lupa ang pamilya nina Carding at Lena para hindi na sila tumira sa delikadong lugar.

Nagbago si Carding. Hindi na siya uminom. Naging masipag siya. At si Bantay? Siya na ang hari ng tahanan.

May sarili na siyang malambot na kama. Kumakain siya ng masarap na dog food at karne. At tuwing hapon, makikita silang magkatabi ni Junjun (na lumalaki na) na naglalaro sa bakuran.

Ang peklat sa katawan ni Bantay ay naging simbolo ng kanyang kabayanihan.

Isang gabi, habang hinahaplos ni Carding ang ulo ni Bantay, bumulong siya. “Salamat, Bantay. Tinuruan mo ako kung paano maging tao.”

Dinilaan lang siya ni Bantay sa kamay. Wala nang takot sa mga mata ng aso. Pagmamahal na lang.

Napatunayan ng kwentong ito na ang mga aso ay hindi lang basta hayop. Sila ay mga anghel na may buntot. Wala silang hinanakit. Kahit saktan mo sila, handa pa rin nilang ibuwis ang buhay nila para sa’yo. Dahil para sa kanila, ikaw ang buong mundo nila.

Kayo mga ka-Sawi, may alaga ba kayong aso? Paano niyo sila tinatrato? Naniniwala ba kayo na ang aso ang pinakamatapat na kaibigan ng tao? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing inspirasyon at paalala na mahalin natin ang ating mga alaga! 👇👇👇